اینجا گل گندم ها مصنوعیست

رها — Tue, 17 Nov 2009 10:58:06 GMT

هوا این روزها بس ناجوانمردانه دلگیر است
باورم نمی شد که یک روز
شعر احساس من هم پشت سد غرور جا می ماند
اینجا انگار آرزوهای پاک را نمی فهمند
از درخت انگوری که به فرمان خدا بروید اینجا
هیچ کس انگور نمی چیند
من نمی دانم چرا اینجا حتی خدا را نمی فهمند
همه خود را خدا می دانند
اینجا گل گندم ها مصنوعیست
این شقایق ها هم که می بینی
همین امروز و فرداهاست
که زیر گام رهگذران می میرند
شک نکن که اینطور که هست این دنیا
خیلی زود همه خوبی ها می میرند
و کسی حتی در خیالش لاله را نمی رویاند
من نمی دانم وقتی عشق و مهربانی زیباست
این دروغ و دونگها که می بافند،به چه معناست؟
بی خیال شما خوش باشید با همانها که دارید
لطفاً روی احساس من پابگذارید
بگذرید و مرا با خودم تنها بگذارید
من که دل کندم از این شمس و قمرهای مصنوعی
بار دیگر شعرهایم را برای خدا می خوانم
.
.
رها/26/8/88
.
پینوشت: این روزها که از نوشتن شعرهایم در وبلاگم صرف نظر می کنم –میترسم که مبادا روزی من هم پشت این دیوار بلندی که هر روز بلند و بلندتر می شود بین انسانها و خدا-بمانم و در منجلابی تنگ بگندم....این در حالیست که چقدر خدا مهربان است و چقدر از مهربانی اش بی دریغ به من می بخشد...من شادم -این روزها هر چند آسمان قلبم دلتنگ است ، اما این آفتاب بی مثال مهربانی خداست که روی احساس من روئیده....

رها ـ زنی اومانیست و ایرانی - تراوشات ذهنی

اینجا گل گندم ها مصنوعیست